13 Ιουλίου 1821

Επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς τους προκρίτους της Ύδρας με ενημέρωση σχετικά με την εξέλιξη της πολιορκίας της Τριπολιτσάς.

Επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς τους προκρίτους της Ύδρας, με την οποία τους ενημερώνει ότι αποστέλλει τον Ιωάννη Στρατηγόπουλο (Φώτιος Χρυσανθόπουλος-Φωτάκος, Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών..., σ. 146) στο νησί, προκειμένου να προμηθευτεί δέρματα αναγκαία για τις ανάγκες των στρατιωτών. Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για τον «Γιάννη» που αναφέρεται στις δύο προηγούμενες επιστολές, δηλαδή τον Ιωάννη Στρατηγόπουλο  (βλ. σχετ. 49, 1291). Στη συνέχεια αναφέρεται εκτενώς στην εξέλιξη της πολιορκίας της Τριπολιτσάς, επισημαίνοντας ότι οι οθωμανικές δυνάμεις παρέμεναν στενά αποκλεισμένες και ότι οι επανειλημμένες έξοδοί τους αντιμετωπίζονταν με επιτυχία από τους Έλληνες (βλ. σχετ.1291). Στην επιστολή αναφέρει ακόμη ότι τα ελληνικά κανόνια είχαν αρχίσει να βάλλουν κατά της πόλης, προκαλώντας σημαντικές ζημιές. Παράλληλα, αναφέρεται στις πληροφορίες για τις εσωτερικές διαφωνίες μεταξύ των πολιορκημένων, συνδέοντας τη στάση τους, αναφορικά με την παράδοση της πόλης, με την προσδοκία καθόδου οθωμανικών δυνάμεων στην Πελοπόννησο μέσω των Δερβενίων της Μεγαρίδας. Τέλος, ζητεί εκ νέου από τους Υδραίους ενημέρωση για τις κινήσεις και τη δράση του επαναστατικού στόλου και για την έκβαση των ναυτικών επιχειρήσεων (βλ. σχετ.1291, 291).

Προηγούμενες Εκδόσεις: Α. Λιγνός, Αρχείον Κοινότητος Ύδρας, τ. Ζ΄ (1821), σ. 291-293.

Βλ. Σχετικά: 0049, 1291, 0291

Εὐγενέστατοι καὶ φιλογενέστατοι ἄρχοντες ἀδελφοὶ πρόκριτοι καὶ διοικηταὶ τῆς νήσου Ὕδρας, τὸν πατριωτικὸν ἀδελφικόν μου ἀπονέμω ὑμῖν ἀσπασμόν.

Διὰ τοῦ παρόντος μου ἀδελφικοῦ ἐρωτῶ πρῶτον διὰ τὴν μυριοπόθητόν μου ἀγαθὴν ὑγείαν σας, εἶτα δὲ νὰ σᾶς εἰδοποιήσω ὅτι καὶ ἐγὼ θείῳ ἐλέει ὑγιαίνω ἄχρι τοῦδε.

Ἐπειδὴ καὶ ἐξαποστέλλεται εἰς τὰ αὐτόσε ὁ παρὼν πατριώτης κὺρ Ἰωάννης Στρατηγόπουλος διὰ νὰ προβλέψῃ μερικὰ πετζιά, ἀναγκαῖα ὄντα διὰ τοὺς στρατιώτας μας, διὰ τοῦτο ἔρχομαι διὰ τοῦ παρόντος μου ἵνα σᾶς γνωστοποιήσω καὶ τὰ ἐδῶ τῆς πατρίδος πράγματα· καὶ δὴ σᾶς λέγω, ὅτι τοὺς παλαιοΠερσιάνους ἔχομεν πολλὰ περιορισμένους καὶ καταστενοχωρημένους, εἰς τρόπον ὅτι δὲν δύνανται νὰ ἐξέλθουν τοῦ τείχους· καὶ ἂν ποτε μὲ ἀπελπισίαν τους τελείαν ἐξέλθουν, ἢ νὰ συνάξουν τίποτε διὰ ζωοτροφίαν των, ἢ νὰ κινηθοῦν ἐναντίον μας, τοὺς ἐμβάζομεν μέσα ὡς τὰ πρόβατα μὲ μεγάλην τους φθοράν, καθὼς κατ’ αὐτὰς ἐξῆλθον δύο τρεῖς φοραῖς, καὶ μάλιστα εἰς τὸν κάμπον, καὶ τοὺς κατεστρέψαμεν, ἐφονεύσαμεν ἀρκετούς, ἐπληγώσαμεν ὄχι ὀλίγους, καὶ τέλος πάντων οἱ πρώην ἄνανδροι καὶ ἄπειροι Ἕλληνές μας, ὅπου ἔπερναν τὰ βουνά, ἤδη κατήντησαν νὰ μὴ τοὺς ψηφοῦν, καὶ νὰ τοὺς στοχάζωνται ὡς γυναῖκας· καὶ ἂν προχθὲς εἰς μίαν μπατάλιαν κατὰ τὸ ἐδικόν μου στρατόπεδον κροτηθεῖσαν ἤθελεν εἶναι ἓν κουάρτον ὥρας διάστημα ἀκόμη, ἤθελε πιάσωμεν εἰς τὰς χεῖρας πεντακοσίους· βλέποντας ὅμως οἱ ἔσωθεν τοῦ κάστρου ἀρχίζουσι μὲ τὰ κανόνια καὶ μισδράλια, καὶ οὕτω τὸ νὰ πλησιάσωσιν οἱ ἐδικοί μας τοῖς γίνεται φθορὰ χωρὶς νὰ προξενήσουν ὠφέλειαν.

Ἕως τόσον ἡμεῖς εἰς κάθε περίστασιν μάχης καὶ εἰς τὸν ἴδιον κάμπον πάντοτε μένομεν νικηταὶ τῇ δυνάμει τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ἤδη τοὺς ἐβάλαμεν ἐπὶ κεφαλῆς καὶ τὴν μπαταρίαν, καὶ ἀρχίσαμεν τώρα δύο ἡμέρας καὶ τοὺς ῥίπτομεν κανόνια, δυνάμει τῶν ὁποίων ἐθανατώθησαν ὑπὲρ τοὺς δέκα ἀνθρώπους ὄντας εἰς τὰ ὀσπήτια, κατέστρεψεν ὀσπήτια, καὶ τέλος ἡ μπαταρία, ὡς πληροφορούμεθα ἀπὸ τοὺς ἔσωθεν καθημερινῶς ἐξερχομένους ἀδελφούς μας Χριστιανούς, τοῖς ἐπροξένησε μέγαν φόβον καὶ φρίκην. Ἐκ τοῦ φόβου δὲν κοιμοῦνται εἰς τὰ ὀσπήτιά των τὴν νύκτα· ὅταν συρίζῃ ἡ μπάλα, πιάνουν τὰ ἀγκωνάρια τῶν ὀσπητίων, καὶ ὁλοένα κάθηνται εἰς τὰς αὐλὰς τῶν ὀσπητίων τους.

Ὡς μανθάνομεν, ἡ ἐσωτερικὴ των κατάστασις εἶναι τοιαύτη· εἶναι διηρημένοι· οἱ μικροὶ ὅλοι θέλουν νὰ παραδοθοῦν· ὁ κεχαγιὰς μετὰ τῶν μεγάλων τοὺς ἀπατῶσι καὶ τοῖς λέγουσιν, ὅτι ἦλθον γράμματα, τὰ ὁποῖα κάμνουν πλαστά, ὅτι ἦλθον ἄνθρωποι καὶ ἔφεραν συγχαριστήρια, ὅτι ἔρχονται ἑπτὰ πασάδες εἰς Δερβένια, καὶ ὅτι πολεμοῦν μετὰ τῶν ἐδικῶν μας, καὶ ὅτι εἰς ὀλίγας ἡμέρας εἶναι ἐδῶ. Μὲ αὐτὰ καὶ ἄλλα τοὺς σφαλοῦσι τὰ ὀμμάτια· πλὴν νὰ ἴδωμεν καὶ ἕως πότε.

Σήμερον κάμομεν τὴν μπαταρίαν πλησιέστερον εἰς τὴν Τριπολιτζάν, καὶ ἐλπίζομεν σὺν Θεῷ τὴν παντελῆ καταστροφὴν των. Μὴ λείπετε, γενναῖοι ἀδελφοί, καὶ ἡ φιλογένειά σας ἀπὸ τοῦ νὰ μᾶς ἰδεάσητε διὰ τὸν θεόσωστον στόλον σας, ποῦ ἤδη εὑρίσκεται, καὶ ὁποίαν ναυμαχίαν καὶ καταστροφὴν ἔκαμε τοῦ ἐχθρικοῦ, δι’ ἣν καὶ εἰς Θεὸν ἐλπίζομεν, τὸν οὕτω εὐδοκήσαντα, καὶ εἰς τὴν ἔμφρονα γενναιότητά σας. Ὑγιαίνετε ἐν ἀγαθοῖς, ἀδελφοὶ γενναιόφρονες, ἐπευχόμενος ὑμῖν τὰ κατὰ τῶν ἐχθρῶν νικητήρια.

Τῇ 13 Ἰουλίου 1821 ἐκ τοῦ στρατοπέδου Τριπολιτζᾶς.     

Ὁ ἀδελφός σας

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Λήψη Εγγράφου Λήψη Αναφοράς