Ἐπιστολὴ τοῦ Παναγιώτη Κρεββατᾶ πρὸς τὸν Νικήτα Σταματελόπουλο, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἐνημερώνει πὼς συγκέντρωσε 1.500 στρατιῶτες γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐκστρατεία στὴν Ἀνατολικὴ Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἡ «Ὑπερτάτη Βουλή», δηλαδὴ τὸ Βουλευτικὸ Σῶμα, διόρισε νὰ «ἀπεράσουν εἰς τὴν Δυτικὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ ἔγινε». Ἐπιπλέον, γίνεται ἀναφορὰ στὸν γραμματικὸ τοῦ Νικήτα Σταματελόπουλου (τὸν Γεώργιο Ἀθανασιάδη), ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὴν Κόρινθο, στὸ «κονάκι» τοῦ Παν. Κρεββατᾶ, ἐπιχειρώντας νὰ συνάξει στρατιῶτες ἀπὸ τὴν Κορινθία.
Προηγούμενες Εκδόσεις: ΙΑΘ, τ. 1, σ. 196.
Γενναιότατε
Τοὺς εἰλικρινεῖς φίλους ἀγαπῶ καὶ πάντοτε φαντάζομαι αὐτοὺς ἐμπροσθέν μου ἀπόντας. Ἂς μὴν ἀπερνᾷ ἀπὸ τὴν ἰδέαν σου παραμικρά τις ὑποψία, καθὼς καὶ εἰς ἐμέ, ὅτι ἡ φιλία μας ἔσβεσεν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀνάπτει αὐξάνουσα. Κατὰ τὴν τότε ὑπόσχεσίν μου ἀμέσως ἐπῆγον εἰς τὴν πατρίδα μου καὶ ἐσύναξα τὸν ἀριθμὸν χιλίους πεντακοσίους νὰ τοὺς ἐκστρατεὺσω ἀποφασιστικῶς διὰ τὰ αὐτόθι. Ἅμα ὁποῦ ἤθελαν νὰ ἐκστρατεύσουν διορίζομαι παρὰ τῆς Ὑπερτάτης Βουλῆς νὰ ἐμποδισθοῦν καὶ νὰ ἀπεράσουν εἰς τὴν Δυτικὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ ἔγινε. Ὁ Θεός τὸ γινώσκει τὰ ὅσα ἐδοκίμασα ὥστε νὰ τοὺς ἐκστρατεὺσω. Ἐκινδύνευα νὰ φθάσω εἰς τὸν Ἅιδην.
Ἐχάρην ἄκρως διὰ τὰ ἀνδραγαθήματά σου. Χαῖρε λοιπὸν καὶ ἡ γενναιότης σου γενναιότατε στρατηγέ, ὅτι διὰ τῶν ἡρωϊκῶν ἄθλων σου, ἐδῶ μέν εἰς τὴν γῆν ἀπολαμβάνεις τιμὴν ἀθάνατον, ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν μέλουσαν θέλει συνταχθεῖς μὲ τοὺς γενναίους στρατιώτας καὶ μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ. Προσέτι δὲ ἔστω γνωστόν σοι καὶ τοῦτο, ὅτι καὶ τὴν ὑπόσχεσίν μου δὲν ἀναιρῶ καὶ τῶν φίλων μνημονεύω, καὶ εἶμαι ὡς ἤμην. Ὑγίαινε.
Τη 5: Μαΐου: 1822: ἐν Κορίνθῳ
Ὁ ἀδελφὸς
Παναγιώτης Κρεββατάς:
Ὁ γραμματικός σας κάθεται εἰς τὸ κονάκι μου καὶ καταγίνεται καθ’ ὅλους τοὺς τρόπους διὰ νὰ εὐγάλη τοὺς Κορινθίους καθώς ἐγώ δέν ἔλειψα μὲ κάθε τρόπον παρακινῶντας τους καὶ θέλει πληροφορηθῆς παρὰ τού ἰδίου μετὰ τὸν αὐτῶσε ἐρχομόν του, ὁ ὁποῖος μετὰ τρεῖς ἡμέρας θέλει κινήση ἄφευκτα.
[ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:]
[...] κυρίῳ Κ: Νικῆτα Σταματελο[πούλῳ ... στρα]τηγῷ τῆς Πελοποννήσου.
[ἐπὶ τοῦ νώτου ἀντίστροφα:]
κατεχωρίσθη
Τοὺς εἰλικρινεῖς φίλους ἀγαπῶ καὶ πάντοτε φαντάζομαι αὐτοὺς ἐμπροσθέν μου ἀπόντας. Ἂς μὴν ἀπερνᾷ ἀπὸ τὴν ἰδέαν σου παραμικρά τις ὑποψία, καθὼς καὶ εἰς ἐμέ, ὅτι ἡ φιλία μας ἔσβεσεν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀνάπτει αὐξάνουσα. Κατὰ τὴν τότε ὑπόσχεσίν μου ἀμέσως ἐπῆγον εἰς τὴν πατρίδα μου καὶ ἐσύναξα τὸν ἀριθμὸν χιλίους πεντακοσίους νὰ τοὺς ἐκστρατεὺσω ἀποφασιστικῶς διὰ τὰ αὐτόθι. Ἅμα ὁποῦ ἤθελαν νὰ ἐκστρατεύσουν διορίζομαι παρὰ τῆς Ὑπερτάτης Βουλῆς νὰ ἐμποδισθοῦν καὶ νὰ ἀπεράσουν εἰς τὴν Δυτικὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ ἔγινε. Ὁ Θεός τὸ γινώσκει τὰ ὅσα ἐδοκίμασα ὥστε νὰ τοὺς ἐκστρατεὺσω. Ἐκινδύνευα νὰ φθάσω εἰς τὸν Ἅιδην.
Ἐχάρην ἄκρως διὰ τὰ ἀνδραγαθήματά σου. Χαῖρε λοιπὸν καὶ ἡ γενναιότης σου γενναιότατε στρατηγέ, ὅτι διὰ τῶν ἡρωϊκῶν ἄθλων σου, ἐδῶ μέν εἰς τὴν γῆν ἀπολαμβάνεις τιμὴν ἀθάνατον, ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν μέλουσαν θέλει συνταχθεῖς μὲ τοὺς γενναίους στρατιώτας καὶ μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ. Προσέτι δὲ ἔστω γνωστόν σοι καὶ τοῦτο, ὅτι καὶ τὴν ὑπόσχεσίν μου δὲν ἀναιρῶ καὶ τῶν φίλων μνημονεύω, καὶ εἶμαι ὡς ἤμην. Ὑγίαινε.
Τη 5: Μαΐου: 1822: ἐν Κορίνθῳ
Ὁ ἀδελφὸς
Παναγιώτης Κρεββατάς:
Ὁ γραμματικός σας κάθεται εἰς τὸ κονάκι μου καὶ καταγίνεται καθ’ ὅλους τοὺς τρόπους διὰ νὰ εὐγάλη τοὺς Κορινθίους καθώς ἐγώ δέν ἔλειψα μὲ κάθε τρόπον παρακινῶντας τους καὶ θέλει πληροφορηθῆς παρὰ τού ἰδίου μετὰ τὸν αὐτῶσε ἐρχομόν του, ὁ ὁποῖος μετὰ τρεῖς ἡμέρας θέλει κινήση ἄφευκτα.
[ἐπιγραφὴ διεύθυνσης:]
[...] κυρίῳ Κ: Νικῆτα Σταματελο[πούλῳ ... στρα]τηγῷ τῆς Πελοποννήσου.
[ἐπὶ τοῦ νώτου ἀντίστροφα:]
κατεχωρίσθη
